1- شنیده ام وقتی دامنه ی اختلاف با آیت الله منتظری بر سر برخی مسایل تشدید شده بود عده ای به آقای منتظری گفتند که : "شما که از بیماری امام باخبرید قدری سکوت کنید تا وقتی خودتان به رهبری رسیدید اشکالاتی را که می بینید رفع کنید." گویا آیت الله منتظری پاسخ داده اند که: "چه معلوم است که من قبل از امام از دنیا نروم. آن وقت چه پاسخی در قبال سکوتم دارم؟" آن روز، آن مرد بزرگ حقیقتی را که بدان اعتقاد داشت فدای مصلحت نکرد.
2- شنیده ام وقتی صحبت از جانشینی مرحوم محمدعلی صدوقی به جای آیت الله خاتمی بود جمعی از شخصیت های سیاسی و مذهبی به ایشان توصیه داشته اند از پذیرش این مسئولیت امتنا کند. استدلالشان هم این بود که چون آقای صدوقی جوان هستند و با مرگ فاصله ی دوری دارند لذا مدت طولانی در کسوت امام جمعه حضور خواهند داشت و این خوب نیست. بهتر است در این جایگاه هم رفت و آمدی باشد. آن روزها هیچ کس حتی خود مرحوم صدوقی فکر نمی کرد به این زودی دار فانی را وداع خواهند گفت.
امروز آقای ناصری به جای آقای صدوقی نشستند. همانطور که روز آقای صدوقی جای آیت الله خاتمی نشسته بودند. همانطور که روزی آیت الله خاتمی جای شهید صدوقی قرار گرفته بودند. تنها خدا می داند چه مدت ایشان در خدمت مردم خواهند بود.
این را خواستم بگویم که بیشتر باید حواسمان به خودمان و اطرافمان باشد. هیچ یک از لحظه ی بعد خبری نداریم. چنان به قدرت و ثروت چنگ نزنیم که گویی مرگی در پیش نیست. بیشتر حواسمان به مردم باشد.
منتظری ها و صدوقی ها رفته اند. آنچه می ماند خوبی ها و بدی هاست. آنچه می ماند یاد نیک مردم است.
