بعید است زنان شاغل در کارخانجات نساجی نیویورک که در ۸ مارس ۱۸۷۵ در اعتراض به سطح پایین دستمزدها و برای بهبود شرایط کاریشان به خیابان آمدند به ذهنشان هم خطور می کرد که اقدام آنان در سالهای بعد موجب بروز حوادث تاثیرگذار دیگری در حوزه ی زنان شود. بطوریکه روزگاری سالگرد آن حرکت را روز جهانی زن نامگذاری کنند و همه ی مردم دنیا آن را به رسمیت بشناسند. حتی مردان جامعه!
زنان ایرانی نیز سالهاست در پی رسیدن به حقوق مشروعشان تلاش های قابل توجهی انجام داده اند. به دلیل همین تاثیرگذاری است که جنبش زنان در ایران همیشه جزو بحث برانگیزترین و چالش سازترین فعالیت های مدنی بشمار آمده است. هر چند فعالیت زنان ایرانی اغلب با موانع جدی سنت دست به گریبان بوده است اما این موضوع فعالین حوزه ی زنان را از تلاش برای رسیدن به خواست هایشان بازنداشته است. بررسی وضعیت و جایگاه زنان ایرانی مبین این مطلب است. بالا رفتن سطح اجتماعی با افزایش سطح تحصیلات - بطوری که در سالیان اخیر گوی سبقت را از مردان ربوده اند -، ورود جدی به محیط های کار، دست یافتن به مشاغل حساس و تاثیرگذار، تغییر بسیاری از قوانین نابرابر و فعالیت در عرصه های مدنی نشان می دهد که زنان ایرانی به چه اندازه در تحقق خواسته های طبیعی اشان موفق بوده اند.
معتقدم بسیاری از نابرابری های تحمیل شده بر زنان بدلیل ساختار فرهنگی مسلط در جامعه است که تصحیح آن نیازمند فعالیت هوشمندانه و خستگی ناپذیر جنبش اصیل زنان ایرانی است. برای تحقق این امر لازم است مردان نیز دوش به دوش زنان در این میدان فعالانه حضور داشته باشند.
روز جهانی زن را تبریک می گویم.
