مدتها بود که قصد سفر به تبریز داشتم اما به خاطر مشغله های کاری خواسته ام بارها به تعویق افتاد. کم کم احساس می کردم دغده هایم بر روحیه ام تأثیر منفی گذاشته است. بر کارم، بر روابطم. شاید به همین خاطر بود که دل نوشتن - حتی در یار دبستانی - را نداشتم. به هر حال و به هر قیمتی بود تاسوعا و عاشورا را به تبریز آمدم. حالا هم تبریز هستم. به دور از هیاهو ها! هوای تبریز سرد اما دلنشین است. جای همه ی شما خالی!
امشب هوای یزد، برف و بوران است. هجوم بی وقفه برف من را غرق در خاطرات شیرینم نمود. به یاد شب های طوفانی تبریز افتادم. عجیب دلم سراغ تبریز می گیرد!
مدتی است با کمک برخی از دوستان روزنامه نگارم تصمیم به انتشار مجدد هفته نامه ی پرگار گرفته ایم. امروزه نشریات در انتشار از دو منظر با مانع روبرو می شوند. یکی مشکلات مالی و اجرایی است که از عمده ترین دلایل به محاق رفتن نشریات است و دیگری معضل محتواست. تامین محتوای مطلوب آن هم در دراز مدت کار سختی است بخصوص آنکه نشریه ای بخواهد از زرد بودن دوری کند. پرگار نیز بیگانه از چنین وضعی نیست. سابقه ی مطلوب پرگار و خاطره ی خوبی که خوانندگان فرهیخته ی آن دارند کار را سخت می کند. امیدوارم با مشارکت اهل قلم و حامیان مالی در تصمیم خود موفق شویم. تصمیمی که همتی بلند می خواهد. همتی که شاید در فضای کم تحرک جامعه ی امروزمان ارزشمند باشد.
عید غدیر خم از بزرگترین اعیاد مسلمانان است. به خصوص برای شیعیان که موضوع ولایت جزو محوری ترین نظریات حکومت داری آنان است. در این ایام چهره ی عمده یأس برانگیز محیط اطرافمان با چراغانی و ... تغییر می کند. همین هم غنیمتی است! ای کاش کشمکش های سیاسی مجالی دست دهد همه ی زوایای زندگی امیر المومنین علی (ع) برای کسانیکه مدعی پیروی از ایشانند گشوده شود. ابعادی که عطوفت اش دیدنی است. جاذبه و دافعه ی مولایمان ستودنی است. عیدتان مبارک!
وضعیت جسمانی "عمادالدین باقی" نگران کننده است. وی که در زندان اوین به سر می برد در چند روز اخیر دچار دو حمله ی خطرناک قلبی شده است. متاسفانه "باقی" بدلیل تحریر مقالاتی منتقدانه در ده سال قبل، به یک سال حبس محکوم گردید که تاکنون دو ماه و نیم آن سپری شده است. وضعیت این روزنامه نگار منتقد و سایر زندانیان سیاسی که به دلایل مشابهی در بازداشت هستند برای کشور بزرگی چون ایران با آن قدمت تاریخی تأسف برانگیز است. به واقع محاکمه و بازداشت امثال "باقی" جز نمایش تلخی از کم ظرفیتی سیاسی حکومت هیچ عایدی برای کشور ندارد.
خبر کشته شدن "بی نظیر بوتو" بسیار تکان دهنده بود. رئیس حزب "مردم" پاکستان امروز پس از سخنرانی در جمع انتخاباتی هواداران خود در "راولپندی" در اقدامی تروریستی از ناحیه ی گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت. وی که پس از متهم شدن به فساد مالی و در کش و قوس کودتای نظامی "پرویز مشرف" به تبعید خودخواسته رفت، پس از ۸ سال به پاکستان بازگشته بود. حضور "بی نظیر بوتو" در عرصه ی سیاسی پاکستان پس از آنکه در اوت ۱۹۹۹ همراه با "نواز شریف" از فعالیت سیاسی منع شده بودند چشم انداز امیدبخشی را برای دموکراسی خواهان منطقه رقم زد. "بوتو" همراه با "نواز شریف" با تشکیل جبهه ای واحد از مخالفین دولت کودتا، تلاش بسیاری برای بازگشت دموکراسی و آزادی نمود. شکی نیست حذف رهبر سیاسی قسمت قابل توجهی از مردم پاکستان نه تنها لطمه ی غیر قابل جبرانی به ثبات سیاسی پاکستان وارد خواهد کرد بلکه بر گره دموکراسی خواهی در منطقه ی خاورمیانه خواهد افزود. بی تردید "بی نظیر بوتو" قربانی جریانی است که از دل انحصار طلبی و خودکامگی عده ای مفسد سیاسی بیرون آمده است. قربانی ای که اولین نبوده و به یقین آخرین نیز نخواهد بود. برای پیشبرد دموکراسی در این منطقه باید طرحی نو انداخت.
از نزدیک با کیومرث هاشمی - معاون سازمان تربیت بدنی - آشنا هستم. در دوران اصلاحات مدیرکل تربیت بدنی یزد بود. وقتی آن سوابق را در کنار مواضع اخیرش در دفاع بی چون و چرا از علی آبادی می گذارم برایم عجیب می آید! مناظره ی تلفنی دیشب وی با صفایی فراهانی دیدنی بود. رئیس کمیته ی انتقالی در برنامه ی نود با بهره گیری از تناقض گویی های منتسبین دولت به خوبی بسیاری از حقایق پشت پرده را آشکار ساخت. فراهانی اولین بار بود که پس از حضورش در کمیته ی انتقالی، از تریبون صدا و سیما فرصت دفاع از خود و همکارانش در برابر سم پاشی های غیر اخلاقی منتقدان را می یافت. البته سوابق رئیس سابق فدراسیون فوتبال آنقدر روشن و درخشان است که شانتاژهای چند ماهه ی اخیر نتواند از شایستگی های وی بکاهد. در برنامه ی دیشب به خوبی روشن شد، منافع ملی برای دولتمردان نهم چه ترجمه ای دارد! در واقع چه کسی با افکار عمومی بازی می کند و دروغ گویان در روز روشن چه می خواهند!؟
امروز میلاد حضرت مسیح است. تولد پیامبر رحمانیت را به هم میهنان مسیحی تبریک عرض می کنم.
