در دوران دولت اصلاحات هرگاه مسئولی به سفری خارج از کشور می رفت و بخصوص در زمانی که مذاکرات مهمی پیش رو بود رقبای محافظه کار اصلاحات در داخل بحرانی ایجاد می کردند تا سفر وی را تحت شعاع قرار دهند. چنین وضعیتی کم و بیش برای علی لاریجانی - دبیر شورای امنیت ملی و مسئول پرونده ی هسته ای - توسط هم قطارانش در دولت نهم نیز پیش می آمد. لاریجانی که با زیر سئوال بردن دستاوردهای تیم هسته ای قبلی ایران و با روی کار آمدن دولت نهم جانشین حسن روحانی شده بود کم کم دریافت واقعیت آن چیزی نبوده است که وی و همراهان دولت نهم در نکوهش توافقات دولت اصلاحات بیان می کرده اند. لاریجانی مدتی بود که با عملکرد و مواضع خود در عمل نشان می داد که دریافته "دُر غلتان" را کسی با "آب نبات" معاوضه نکرده است. اگرچه در پی استعفای دبیر شورای امنیت ملی احمدی نژاد،الهام و هاشمی ثمره هرگونه اختلافی را با وی تکذیب نمودند اما مقایسه ی مواضع اخیر طرفین و از همه مهمتر اقدامات چند احمدی نژاد که نشانگر بی اعتمادی وی به لاریجانی بود بیانگر واقعیتی دیگر است. واقعیتی که به حضور کم رنگ لاریجانی در اجلاس کشورهای حاشیه ی خلیج فارس انجامید. به هر حال با جدا شدن لاریجانی از بدنه ی دیپلماتیک دولت نهم این نگرانی وجود دارد که اندک تعادل و منطق موجود در دولت در عرصه ی پرونده ی هسته ای نیز از بین برود. می بایست مراقب بود تندرو ها هزینه ای را برای کشور تحمیل نکنند.