هفته ی آینده سیدمحمدخاتمی به دیار خود سفر خواهد کرد. طبق برنامه ای که برایش تدارک دیده شده قرار است در میلاد حضرت جوادالائمه (ع) - چهارشنبه ۳/۵/۸۶ - بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد حظیره ی یزد با مردم دیدار و در جمع آنان سخنرانی کند. از همین حالا منتقدینش به تکاپو افتاده اند. نامه نگاری های اعتراض آمیز و تلفن های گاه تهدید آمیز آغاز شده است. سفر خاتمی به شیراز، استقبال غیر قابل وصف مردم و انعکاس آن در جامعه، محافظه کاران یزدی را نیز نگران کرده است. آنطور که از اوضاع و احوال بر می آید استقبال از وی در یزد کمتر از شیراز نخواهد بود. بدیهی است در شرایط فعلی کشور با وضعیت نامناسبی که در جامعه بوجود آمده است مردم بیش از پیش متوجه عملکرد رئیس جمهور سابق شده اند. به هر حال دیدار خاتمی با مردم یزد دیداری معمول با دوست دارانش است.

"گفتگو" نام رادیوی جوانی است که در تهران پخش می شود. فضای این رادیو تجربه ی جدیدی است که در صدا و سیما ورق می خورد. بر خلاف رویه ی معمول صدا و سیما،به بسیاری از چهره هایی که تاکنون از حضور در رسانه ی ملی محروم شده بودند فرصت بیان نقطه نظرات گاه منتقدانه - هر چند محدوده ی شنیداری این رادیو به پایتخت محدود است - داده می شود. دعوت از صاحبان و نمایندگان آرا و نظرات مختلف اقدام خوبی است که باید تداوم پیدا کند.اقبال خوبی که اهالی اندیشه و شهروندان تهرانی به این رادیو داشته اند نشانگر موفقیت این تجربه است. امیدوارم بزودی این رادیو سراسری شود تا مردم سایر نقاط کشور نیز بتوانند از برنامه های خوب این رسانه بهره مند شوند.

پی نوشت:

- محمدرضا خاتمی عضو شورای مرکزی حزب مشارکت میهمان هفته ی گذشته ی رادیو گفتگو  ، در برنامه ی احزاب ایرانی به معرفی این حزب پرداخته است.

داشتم در پرشین بلاگ وبگردی می کردم که برخوردم به یک وبلاگ جالب. جوانی که در یک حادثه ی رانندگی از قسمت نخاع دجار عارضه شده بود خاطراتش را در وبلاگ تعریف کرده است. حیف ام آمد شما آن را نبینید. البته شاید هم دیده باشید. امیدوارم روزی علم چنان پیشرفت کند که دیگر شاهد چنین آلامی نباشیم.

هر چه پیش می رویم فضا برای فعالیت های مدنی تنگ تر می شود. تعطیلی روزنامه های مشارکت، هم میهن و فشار بر سایر مطبوعات منتقد دولت نهم زنگ خطری است که همه را نگران کرده است. در این بین فشار و ارعاب دانشجویان رنگ دیگری داشته است. برخوردهای وزارت علوم دولت نهم با فعالین تشکل های سیاسی منتقد ادامه دارد. پس از اعمال محدودیت و دستگیری هایی که در سال جاری انجام گرفت این بار نوبت به تشکیلات تحکیم وحدت رسید. دستگیری دانشجویان عضو تشکلی چون تحکیم که بر آمده از انقلاب بوده و سالهاست به عنوان بزرگترین تشکل دانشجویی فعالیت می کند بسیار نگران کننده است. بدیهی است سرکوب کردن منتقدین تنها موجب غیر شفاف شدن فضای سیاسی جامعه و زیرزمینی شدن آن می شود. امیدوارم این تحلیل سیاسی نادرست باشد که فضای داخلی کشور قربانی سازش خارجی است. تنها راه اقتدار در خارج از تحقق واقعی آزادی های مدنی در داخل می گذرد.

موارد مرتبط:

-  اطلاعیه ی شاخه ی دانشجویی جبهه ی مشارکت ایران اسلامی در مورد دستگیری اخیر فعالان دانشجویی

-  اعتراض420 تن از فعالان سیاسی و دانشگاهی کشور به برخوردهای نظامی و امنیتی با فعالان دانشجویی

-  بیانیه ی تحکیم وحدت در مورد دستگیری های اخیر

تحرک گروههای سیاسی برای انتخابات مجلس شورای اسلامی مدتی است که شروع شده است. دیروز با خبرگزاری ایسنا مصاحبه ای در این رابطه داشتم. امیدوارم فضای کشور به سمتی نرود که جایی برای فعالیت گروههای سیاسی باقی نماند. در شرایط فعلی اصلاح طلبان باید با گذشت از مسایل افتراق آمیز همه ی تلاش خود را برای ائتلاف منطقی و عقلانی به خرج دهند. البته از همه ی اینها مهمتر این است که مردمی که در چند انتخابات قبلی همچون سابق اصلاح طلبان را مورد حمایت قرار ندادند به میدان برگردند. قبول دارم که اشتباه و ضعف در اردوگاه اصلاح طلبان بسیار بوده اما این را هم باید پذیرفت که هر جنبش مدنی برای رسیدن به اهداف خود زمان می خواهد. باید صبوری کرد. صبوری!

پی نوشت:

- در آخر مصاحبه به جای نام روزنامه ی "هم میهن" به اشتباه "همشهری" آمده است.

مثل اینکه صفار هرندی به اشتباه راه وزارتخانه ی فرهنگ و ارشاد را انتخاب کرده است. شاید بهتر بود ایشان با ادبیاتی که دارند مسئولیتی قهرایی را در قوه ی قضائیه اختیار می کرد. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت نهم از همان ابتدا که روی کار آمده است یک تنه رسانه ها را تهدید می کند و بی محابا تئوری توطئه ی مطبوعات را پرورش می دهد. صفار هرندی بار دیگر در یکی از آخرین مصاحبه هایش مطبوعات را به حرکت خزنده بر علیه نظام متهم کرده است. هر چند برخی دیگر از محافظه کاران دولت نهم نیز به کرات کم صبری خویش را در مقابل انتقادات غیر خودی ها - و گاه خودی ها - نشان داده اند اما به قاعده مسئول دستگاه فرهنگی می بایست در مقابل این جریان بایستد. بی شک چنین مواضع تهدید آمیز صفارهرندی  موجب نگرانی اهل مطبوعات و ناخودآگاه رواج خودسانسوری در بین آنان می شود. زیر زمینی کردن انتقادات می تواند نتایج غیر قابل جبرانی به همراه داشته باشد.

امروز ۰۷/۰۷/2۰۰۷ است. بسیاری از مردم اعتقاد دارند امروز برای آنها شانس می آورد. آمار عروسی ها بطور فزاینده ای در این روز رشد داشته است. برخی از کلیساهای اروپایی تمام مدت شبانه روز را برای انجام مراسم عروسی اختصاص داده اند. من زیاد به این چیزها اعتقاد ندارم. اما اگر همانطور که در آیین و رسوم ملل مختلف عدد ۷ را مقدس دانسته اند، تقارن این اعداد برای مردم شانس می آورد من هم برای همه ی دوستان عزیز آرزوی بهترین شانس های زندگی را دارم.

...

خداوند گفت : اين مخلوق عظيم فقط يك عيب دارد
فرشته پرسيد : چه عيبی ؟
خداوند گفت : قدر خودش را نمی داند         متن کامل

 پی نوشت:

دکتر الهام بر پنجمین کرسی حکومتی خود تکیه زد. محمود احمدی نژاد طی حکمی وی را به سمت "رياست ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز " منصوب کرد. از قرار معلوم ایشان نان زحمات همسرشان را می خورند. جدا از این بحث خواستم یادآوری کنم آقای رئیس جمهور در اوایل دولت یکی از اشکالات شانزده سال گذشته را چند شغله بودن مدیران عنوان می کردند. به قول ایشان، این صندلی ها باید به جوانان تعلق گیرد. شاید هم آقای رئیس جمهور در استراتژی چرخش نخبگان - در اردوگاه محرمین - با قحط الرجال مواجه شده باشند.

امروز قاضی حسینیان در حالی حکم به توقیف قطعی ارگان رسمی جبهه ی مشارکت داد که هفت سال از توقیف - به اصطلاح موقت -  آن می گذشت. روزنامه ی مشارکت که موج سهمگین توقیف فله ای مطبوعات آن را از بین مردم برد در روزهای بحرانی منتج به انتخابات مجلس ششم شروع به انتشار کرد. روزنامه با تکیه بر نیروهای کارآمد خود نقش مهمی در پیشبرد اهداف اصلاح طلبان داشت. در ماه های اخیر رفع توقیف برخی از نشریات چون "شرق" امید را رد دل بسیاری از علاقمندان زنده کرد. با همین امید مشارکتی ها بخصوص محمدرضا خاتمی به سختی برای بقای روزنامه کوشیدند اما به ظاهر آن امید سرابی بیش نبوده است. روزنامه ها از مهمترین ابزارهای جامعه ی مدنی به حساب می آیند. لذا می شود تصور کرد توقیف هر جریده ای از ضعف ساختاری نهاد مدنی در جامعه ی ایران نشات می گیرد. اینکه عده ای از مطالب یک نشریه ناراضی و حتی شاکی آن باشند امری طبیعی و پذیرفته است. اما قبول اینکه این مسایل مانع انتشار مطبوعه ای باشد سخت است. شاید با اندکی تساهل می شد فردا روزنامه ی مشارکت را بر دکه ی نشریات دید. 

حدود ۱۵ میلیارد دلار یارانه ی بنزین سالهاست به عنوان یکی از دغدغه های عمده ی اقتصاددانان کشور تبدیل شده است. به همین دلیل کم کردن واردات بنزین و مصرف آن جزو  اولویت مشترک بودجه نویسان کشور بوده است. برنامه ی چهارم توسعه، چشم انداز تحقق این رویا را رقم زد. پس از مجلس و دولت اصلاحات در ابتدای استقرار محافظه کاران در مجلس و دولت زمزمه هایی در مخالفت با کاهش یارانه ی بنزین مطرح شد که نمود آن را می توان در مصوبه ی تثبیت قیمت ها دید که دفاع از آن در اولویت برنامه های محافظه کاران مجلس قرار داشت. حداد عادل این مصوبه را هدیه ای به ملت خواند غافل از اینکه چند ماه بعد مجبور خواهد بود عکس آن موضع گیری کند. وی این بار اقدام دولت نهم را ستود. سرانجام در تیرماه ۸۶ دولت نهم با پیاده کردن نظام سهمیه بندی به سمت کاهش یارانه ی بنزین گام برداشت. این اقدام ملتلزم رعایت ظرافت های خاصی بود که متاسفانه همچون بسیاری از اقدامات عجولانه ی دولت نهم کام مردم را تلخ کرد. اتفاقات ناگواری که در این چند روز اتفاق افتاد بیش از آنکه بدلیل سهمیه بندی باشد نتیجه عدم شفافیت و اعتماد در تصمیم گیری های اخذ شده بود. اعلام غیر منتظره ی سهمیه بندی، بلاتکلیف ماندن قیمت بنزین آزاد و تغییر و تحولات در سهمیه های اعلام شده در کمتر از یک تا دو روز به گرفتاری های مردم دامن زد. هر چند من با اصل کاهش و حذف یارانه ها موافقم اما همان اندازه با سهمیه بندی مخالفم. به نظرم سهمیه بندی نه در شان مردم است و نه به نفع اشان. سهمیه بندی جز دامن زدن به فساد نتیجه ای در بر ندارد. از طرفی معتقدم شرایط کنونی کشور اجازه ی حذف برخی از یارانه ها همچون بنزین را به دولتمردان نمی دهد. هر چند این موضوع مخالف نظر اقتصاددانان باشد. باید توجه داشت کشورداری نیاز به کلان نگری را ضروری می نماید. بی شک پیش از فراهم آوردن ابزارهای اولیه ای چون توسعه ی وسایل حمل و نقل عمومی مانند اتوبوس، مترو، قطار، هواپیما و کیفیت بخشی به آنان نمی توان مردم را مجبور به ترک خودرو های شخصی نمود. از طرفی تحمیل قیمت بنزین با شرایط بین الملل به مردمی که درآمد سرانه اشان چند دهم شهروندان آن کشورهای غیر نفتی است دور از انصاف است. عدالت حکم می کند همه ی شرایط و جوانب کار را دید، سنجید و سپس عمل کرد.

نیمه شب سوم تیر ۸۴ در جمع هواداران دکتر معین در ستاد انتخاباتی ریاست جمهوری با نگرانی تمام پیگیر وضعیت انتخابات بودیم. در چند روز منتهی به سوم تیر اعضای ستاد علیرغم اینکه نتایج دور اول انتخابات را واقعی نمی پنداشتند و از وضعیت پیش آمده دلخور بودند اما بواسطه ی نگرانی مشترکی که بین روشنفکران از حاکمیت یافتن تفکری انحصار طلب وجود داشت دوشادوش سایر اصلاح طلبان به تبلیغ هاشمی رفسنجانی پرداختند. بیست روز فعالیت شبانه روزی، آن هم با امکانات ناچیز رمق را از هواداران گرفته بود. دلیل اصلاح طلبان پیشرو برای عدم حمایت از هاشمی در دور اول این بود که  این حرکت را یک قدم به عقب می پنداشتند. اما اینک چاره ای نبود. آینده ی کشور در خطر بود. هاشمی تنها گزینه قابل اعتماد این کارزار بود. آن هم در دقیقه ی نود! از همان ابتدا رقیب با وجود ادعای دیانت به روش های غیر اخلاقی توسل جست و تخریب چهره ی مورد اعتماد امام (ره) را در دستور کار خود قرار داد. نمایشی از رویارویی فقیر و غنی به راه انداخته شد. احمدی نژاد بعنوان حامی فقرا در برابر سردار سازندگی قرار گرفت. به ناگاه همه ی عملکردهای گذشته به سیاهی گرایید. غافل از اینکه خود احمدی نژاد نیز در این سیاهی مدتی استاندار و فرماندار بوده است. همه ی اینها گذشت!

شهردار سابق تهران با شعار نفت و عدالت جام را از آن خود کرد. مبارزه با فساد را سرلوحه ی امور قرار داد. وعده حل شش ماهه ی مشکلات معیشتی و اداری مردم را داد. همه جا از امام زمان سخن گفت. در ساختن سکو اصرار نمود و مسئولان را به رقابت فرا خواند. و هزاران وعده و نمایش دیگر!

دو سال برای احمدی نژاد و یارانش فرصت خوبی بود تا به بسیاری از وعده ها عمل کنند. دو سال کجا و شش ماه کجا!؟ لذا توقع از دولت پس از گذشت این مدت برای تحقق شعارهایش دور از انصاف نیست.

نابسامانی های دستگاه مدیریت، افزایش غیر قابل تصور هزینه های زندگی، از هم پاشیدگی اقتصادی، تعطیلی بنگاه های بزرگ تجاری، بیکاری فزاینده، صف های طولانی پمپ بنزین، ملتهب ساختن جامعه به هر بهانه ای، ایجاد و دامن زدن به بحران های خارجی، اختلافات قومی، به خطر انداختن امنیت ملی، سیاه نمایی عملکردهای گذشته، رواج بازار اتهام و افترا، حذف و برکناری دگراندیشان و منقدین از مسئولیت های قبلی و ... همه و همه را به قضاوت مردم وا می گذارم.

اگر بخواهم عنوانی برای دولت محمود احمدی نژاد انتخاب کنم، من "بی اخلاق ترین دولت پس از انقلاب" را انتخاب می کنم.

همه ی جار و جنجالها درباره ی سفر سیدمحمدخاتمی علیرغم آن صورت می گیرد که وی در این سفرها تمام تلاش خود را برای نمایش چهره ای مردمسالار از جامعه ی ایران صورت می دهد. چهره ای که این روزها بیش از پیش کشور به آن نیاز دارد. اگر منطقی به قضایا نگاه کنیم مخالفین خاتمی که می خواهند با هیاهو وی را از ادامه ی این سفرها باز دارند با دشمنان این مرز و بوم هم قطار شده اند. راست است که ما را متهم می کنند فرعیات و حاشیه ها در زندگی امان جای بایدها را گرفته اند! از این روی است که در این طریق بارها هدف را گم کرده ایم. بی دلیل نیست که داستان توسعه ی ایرانیان با وجود گذشته ای به قدمت هزاران سال و با همه ی آزادیخواهی ها در اعصار مختلف ناتمام باقی مانده است. صد افسوس در غزل مملکت داری اخلاق است که رنگ باخته و همه چیز از زاویه ی سیاست زده ی منفعت گرا نگریسته می شود.